یک مشت زندگی که به هدر رفت

شايد نه همون روزنهxa0 همون لحظات و نه همون دفعه هاي اولولي بعدها كارايي كه باهام كردي از من آدمي ساخته كه واقعا احساس اسارت ميكنه و بيماره من17 سالم بود...و اين چيزي رو در مورد گناه و خطاي من حل نميكنه ميدونم نميدونم چقدر حق باتوعه نميخوامم بدونم نميخوام اصلا ببينم من اگه جاي تو بودم چيكارميكردم و شايد خوب شد كه اصن اون كارا رو باهام كردي...نميخوام منطق تخمي تخيلي بسازم واسه خودم و بگم حالا بهتر شده و ممكن بود بدتر از اينا بشه و الكي بگم اوه خداي من شكرت ...اوه خداي من من خوشبختم ولي ميخوام از ت...

اگه رمز اينجارو يادم بره چي؟؟ اگه گوشيمو بدزدن چي؟ اگه سرطان بگيرم چي؟ اگه اون لباس نسكافه اي توي انقلاب فروش رفته باشه چي؟ اگه سردم بشه چي؟ اگه غش كنم چي؟ اگه هيچوقت رانندگي يادنگيرم چي؟؟ اگه براي عروسي فاطي دير اماده بشم چي؟؟ اگه نتونم خوابهاي طلايي رو خوب بزنم چي؟؟ اگه دير برسم بانك چي؟ اگه دستم بره لاي در چي؟ اگه ام اس بگيرم چي؟ اگه منو بزنن چي؟ اگه از اتوبوس جا بمونم چي؟ اگه نتونم برم شهركتاب چي؟ اگه دعوام بشه چي؟ اگه كد دفتر باطل بشه چي؟ اگه اون مرده بهم فحش زشت بده چي؟ اگه گربه سياه سفيده...