يه روز سرد پاييز

يكي ااز همين روزاي نزديك

توي همين هفته هاي پيش رو كه همه چي داره رنگ ميبازه و ميميره منم ميرم قاطي مرده ها قاطي چيزايي كه رنگ باخته و هوايي كه حالش خرابه و درختايي كه از هميشه تنهاتر و بي حوصله ترن و خورشيدي كه از هميشه بي رمق تر و كم نور تره و شهري كه مث من آلوده اس...آلوده به مردم آلوده

آلوده به آدماي آلوده شهري كه ذستمالي شده شهري كه بوي استفراغ گرفته بودي لجن بوي گوه بوي ادما ي گوه....شهري كه مث من دوس داره بميره و داره مي ميره نوشته هايي كه به خط آخر ميرسن و تموم ميشن حرفايي كه حتي ديگه به زبون آوردنشونم هيچي رو عوض نميكنه همه چي تموم شد همه ي آرزوها همه ي رنگي رنگي بازيا همه ي كفشاي سفيدي كه پاپيون قرمز داشتن همه ي لاكاي رنگي همه ي گلايي كه تو دست روباهاي توي بيشه ها بودن و اين وبلاگ و وبلاگ نويسي هم با رفتن من تموم ميشه

همين قدر متروك همين قدر مفلوك و همينقدر تنها

وبلاگي كه توي دستاي سرد من از زير اين دكمه هاي كيبورد دنيا اومد و با من و مثل من هزار بار گريست و مرد و زنده شد حالا ميخواد با من بميره و ديگه زنده نشه زودتر از اينا منتظر اين واقع بودم توي مرداد ماه نميدونم چرا تا اينجا كشيده شد فكر ميكردم ميتونم اميدوار بشم و يه چيزايي رو تغيير بدم ولي نشد اميدوار بودن آدمو معطل ميكنه آدمو عقده اي ميكنه اميدوار بودن آدمو گول ميزنه اميدوار بودن آدمو خرافاتي ميكنه اميد يه چيز دروغه اميد يه دروغ بزرگه من از همه چي سيرم من ديگه نميخوام گول بخورم من يه چيزي هم از خستگي اون ور ترم من يه پله بالتر از مرگم من توي اغمام توي برزخ كاشكي مردن فقط مردن بود فقط تموم شدن بود از اين زندگي سياه نكبتي با آدمايي كه دست كمي از يه ترميناتور بي رحم ندارن كه روي همه ي آرزوهات مسلسل بگيرن كه وقتي به خودت و درونت نگا كني بيني بودي باروت ميدي بوي انفجار بوي درد بوي خون

یک مشت زندگی که به هدر رفت...