شبی از شبهاي گلوله خورده ی من

و گلوله ای ميخورد توی مغز من و میدود میرود جلو جلوي آن حفره ای که نميخواهم از آن عبور کند و دست هایم توی همین گرمای باقی مانده ی تابستان یخ میزند و میترسد و دوباره ساعت به نیمه شب میرسد و گریه های ناشناسی که انگار مال من نیستند توی بالش بیچاره ام خفقان میگیرند و میمیرند روی سقف اتاق خون میپاشد و همه ی خاطره ها مثل صفحه ی سینما اکران میشوند

یک مشت زندگی که به هدر رفت...