تنها راه باقي مانده ي خوشبختي

برويد به كوچه ي آخر توي يك خيابان كه اندازه ي دلتان بس بي رحمانه تنگ است و بي چاره و بي راه و روي يك تكه ي جداشده از همه ي زميني كه آنجاست بنشينيد و فكر كنيد به چيزهايي كه از دست داديد و به احتمال قوي خيلي هايش يادتان مي آيد و آنوقت است كه بزنيد زيرگريه و بعدش ولي آسمان بالاي سرتان را نگاه كنيد كه حتي توي همان كوچه ي تنگ و تاريك و باريك هم عظمتش را به رخ ميكشد و بعدترش چشم هايتان را ببنديد و بعدبعدبعدترش بميريد تا بفهميد مرگ را از دست نداده ايد و آنجاست كه احساس خوشبختي ميكنيد مرگ چيز بزرگي است كه خيلي ها از دست ميدهند

اين ادامه ي مطلبي است كه رمز ندارد

یک مشت زندگی که به هدر رفت...