تا آن نوار زرده ي لب خط

اين فضا مسموم است ...پر از حرف هاي نيش دار پر از كارهاي نيش دار كه نيش هايش هم سمي است آنوقت ميخواهي توي اين فضا بماني تا يك چيزي مثل پتك هرروز توي سرت بخورد؟؟؟تا هي جاي نيش هاي توي تنت بخارد و بخاراني و خون بيفتد بلند شو اصلند چمدان هم نميخواهد آن بلوز شلوار قرمزه هم پيشكش همان كوله ات و دفتر قلمت را بردار بزن به چاك سالي كه نكو است از بهارش پيداست...

ته ته اش هرجوري آن ماشين حساب روي ميز گنديده ات را بچلاني و عن جمع و تفريقش را دربياري به هيچي نميرسي همه چيز خوب است تا وقتي قاطي مردم نشوي

آن هايي هم كه عكس باران بهاري و گل هاي تازه شكفته و صبحانه ي دلچسب و چايي دبششان را ميگذارند در صفحه هاي مجازي شان و ك...شعرهاي مثبت تلاوت ميكنند هم نفسشان از جايي مثال همان آخور گرمي كه سرشان به آن تو گرم است بلند ميشود

ترجيح ميدهم بروم پي كارهاي خودم و اصلند يه من چه كه از من قول ماندن گرفته اي وقتي قول ماندن گرفتي قرار نبود اينجوري و توي اين فضا باشد و اصلا چه كسي تا حالا به قولهايي كه به من داده عمل كرده؟؟؟؟و اصلند مگر كسي به منه فلك زده قولي هم داده؟؟؟؟؟؟ برو ببينيم بابا...حالتان را نداريم...حالتان را در خودمان بهم زده ايم و بالا آورده ايم ريخته ايم بيرون ...

یک مشت زندگی که به هدر رفت...