...و شايد زندگي فحشي بود

كه تو آن روز به من دادي و رفتي...

دنبالت دویدم...فریاد زدم که :چراااااا؟؟؟

و پاسخ فحش هيچوقت "چرا" نبود

شاید حتی دوست داشتن فحش بزرگی بود که به عقلم دادم

شاید همه ی آنهایی که گفتند زندگی بدون عشق نميشود به من و همه باورهایم فحشی رکیک تر از خیانت دروغ و حقه بازی و بی وفایی دادند

باید با تنهایی ام سیلی بزرگی به آدمهای فاحش دنیا ميزدم

باید برمیگشتم به دخمه ی سکوتم و دنباله ی پیراهن آبی حریرم را میدوختم... باید گول نميخوردم...

هنوز هم دیر نشده باید اختصاری و موسوی بخوانم...باید به رويال بروم... باید به تو فحش بدهم پاسخ فحش هيچوقت "چرا" نیست

یک مشت زندگی که به هدر رفت...