تک تیر

ماركز داشت صد سال تنهايي اش را مي نوشت

آنتوان پيچ تياره اش را رها كرد و به آسمان زل زد

و من درست همین امشب به یاد همه ی حماقت های عاشقانه ام ماشه را کشیدم

تا توی گوری نباشم که انسان های پست و بی عاطفه بالای سرش ادای گریستن را در می آورند

یک مشت زندگی که به هدر رفت...